[ Pobierz całość w formacie PDF ]

nosie.
Beauvallet, prowadząc Dominicę, przedzierał się przez tłum, po
drodze śmiejąc się i żartując. W pewnej chwili Dominica stanęła przed
niskim, schludnie ubranym mężczyzną, którego sir Nicholas poklepał
po ramieniu.
- Wielkie dzięki, panie Capper! - powiedział. - Mam dla pana
zajęcie, tak jak obiecałem.
- Sir Nicholasie... - schludny mężczyzna z zakłopotaniem
zaciskał dłonie - uważam, że ta ucieczka to prawdziwy cud boski i
znak dla hiszpańskich papistów... prawdziwy znak! Czym mogę panu
służyć?
- Może pan udzielić mi ślubu, pastorze - powiedział sir Nicholas
Beauvallet.
EPILOG
- I tak oto nam się udało - opowiadał Joshua Dimmock. -
Powiecie, że to cud? Ho, ho, nie uważamy takich drobnostek za cuda
w służbie u mojego pana. Przyznaję jednak, że był to nie lada wyczyn,
uważam też, że odegrałem niepoślednią rolę w tej sprawie. Sir
Nicholas sam przyznał, że wiele mi zawdzięcza; powiedziałbym, że to
dość niezwykłe jak na niego. Trochę porozmawialiśmy, kiedy
następnego dnia pomagałem mu włożyć spodnie w jego kajucie.
,Joshuo - powiedział - wiem, że jesteś łotrem i okropnym gadułą, ale
jestem ci winien wdzięczność za pracę, którą wykonałeś dla mnie w
tym miesiącu". Jak się zapewne domyślacie, bardzo mi to pochlebiło,
podobnie jak pierścień, który mi przy tym wręczył. Do dziś noszę go
na palcu. To rzadki kamień, pochodzi z Indii.
- Ale do rzeczy. Powiedziawszy to i jeszcze więcej, bardzo
podniósł mnie na duchu, a nawet trochę wbił w dumę... bo nie
zwracałem uwagi na różne nieistotne słowa typu osioł i pacan,
którymi mnie określał... po prostu ma taki styl... więc to
powiedziawszy, uczynił mi zaszczyt poinformowania mnie, że tego
ranka bierze ślub. Piękna sprawa, daję słowo! Cała załoga uśmiechała
się i łypała chytrze, dopóki się z nimi nie rozmówiłem. To
wystarczyło. Zaczęli się ze mną liczyć, w czym zresztą nie widzę nic
dziwnego.
- Na ślubie był pan Dangerfield, ochmistrz, nasz medyk
okrętowy i ja. Możecie być pewni, że zostałem zaproszony całkiem
zasłużenie, bo nie wspominając o innych drobnych sprawach,
pełniłem w tych dniach także funkcję służącej mojej pani. Bardzo
odważna z niej dama, nie przeczę. Wzięła ślub w swojej sukni do
konnej jazdy, bo nie miała innej. To był dziwny widok: panna młoda
w tak nędznym stroju, a pan młody jak spod igły. %7łałuję tylko tego
wamsa z purpurowej tafty i nowych spodni. Ale mniejsza o to.
Powiecie, że milczę jak grób na temat innej torby, którą zostawiłem w
tym przemytniczym porcie. Zapewniam was, że sir Nicholas niezle
sobie używał na ten temat, ale znosiłem to z podziwu godną
cierpliwością.
- Co dalej? Odbyło się wesele, załoga wprawiła się w doskonały
nastrój. Szybko dopłynęliśmy do Plymouth, ale wątpię, żeby mój pan i
pani interesowali się tym, w jakim dniu tam dotarliśmy. W Plymouth
trochę się pokręciłem po mieście, kupiłem parę drobiazgów dla mojej
pani, co przyjęła z aprobatą, nazywając mnie doskonałą służącą, i
zamówiłem konie i powóz. Pani przebywała na pokładzie, dopóki
wszystko nie było gotowe. Powiedziała, że nie zamierza pokazywać
się w Anglii w takim stanie. Jednak nie zauważyłem, by martwiła się
utratą strojów. Wszystko obracała w żart. Muszę powiedzieć, że w
czasie tej podróży stałem się jej oddanym sługą.
- Zajechaliśmy do Alreston z fasonem, pani w powozie, sir
Nicholas obok na koniu, a ja nieco z tyłu. Pani cały czas miała
odsunięte kotary, żeby podziwiać Anglię. Tak mówiła mojemu panu,
niemniej uważam, że po prostu chciała na niego patrzeć. A on na nią,
nie inaczej! Wyobrażacie sobie pewnie, ile zamieszania i radości
spowodował nasz przyjazd do Alreston. Nie było nikogo, kto
spodziewałby się ujrzeć sir Nicholasa żywego. Myślę, że zdążyli go
już tam opłakać. Minęliśmy bramę i zajechaliśmy pod dom z pompą i
paradą. Taki mamy styl. W okamgnieniu zostaliśmy otoczeni; chyba
wszyscy wyszli nam na powitanie. Ośmielam się twierdzić, że jeszcze
nigdy nie widziałem lorda Beauvalleta w tak radosnym nastroju, a
trzeba pamiętać, że nie jest on człowiekiem, który, jak to się mówi,
ma serce na dłoni. Nie skończył jeszcze ściskać i obejmować sir
Nicholasa, kiedy mój pan odsunął go i powiedział, że chciałby mu
przedstawić żonę. Lord rozdziawił usta!  Co?! - zawołał.  Udało ci się
ją przywiezć, Nick?"
- Sir Nicholas pomógł mojej pani wysiąść z powozu. Zapewniam
was, że był bardzo dumny, oczy mu błyszczały i uniósł podbródek z tą
spiczastą bródką, którą wszyscy znamy. Miał po temu powody. Bo też
moja pani to piękna sztuka, oczywiście mówię to z całym szacunkiem.
Rumieniła się i mocno trzymała mojego pana za rękę. Czuła, że
wszyscy na nią patrzą, i pewnie bała się, że powitają ją chłodno. I
wtedy odezwała się lady Beauvallet.  O mój Boże!" - zawołała,
chwyciła moją panią w ramiona i zalała się łzami. Spytacie mnie
dlaczego? Odpowiem wam, że nie rozumiem kobiet. Wprowadziła
moją panią do domu i wtedy widziałem ich po raz ostatni przed
kolacją.
- Lord Beauvallet zaprosił mnie potem do salonu. Miło było
patrzeć na moją panią, ubraną w suknię lady Beauvallet, rozmawiającą
łamaną angielszczyzną z lordem. Co chwila spoglądała na sir
Nicholasa, żeby podpowiedział jej jakieś słówko. Lord Beauvallet
odnosił się do mnie bardzo przyjaznie, co rzadko mu się wcześniej
zdarzało. Pózniej otrzymałem od niego wypchaną sakiewkę, ale wtedy
po prostu mi podziękował, że bezpiecznie przywiozłem tu jego brata.
Zapewne się domyślacie, że mój pan roześmiał się wtedy, ale moja
pani obdarzyła mnie ślicznym uśmiechem i powiedziała, że lord ma
powody, by mi dziękować.
Kiedy się nad tym zastanawiam, muszę przyznać, że istotnie tak
jest. Wrodzona skromność nie pozwala mi myśleć o tym zbyt długo.
- Co jeszcze? Ano, już niewiele. Niedługo potem wyjechaliśmy
do Londynu i sami się domyślcie, co powiedział sir Francis, kiedy
usłyszał o naszych przygodach. Mówię o admirale Drake'u, zapewne o
nim słyszeliście. Mój pan nie wyjawił mi, o czym rozmawiał z
sekretarzem stanu. Podobno Walsingham zatarł ręce z zadowolenia.
Tak mnie zapewniono. Dwór przebywał wtedy w Nonesuch, i tam się
udaliśmy. Zapewniam was, że Jej Wysokość aż zapiała z zachwytu na
widok mojego pana całego i zdrowego i, jak słyszałem, bardzo się
ucieszyła, kiedy złożył u jej stóp Order Złotego Runa, należący do
Don Cristobala. Uznała to za wyborny żart.  Czy właśnie to Hiszpania
ma najlepsze, łotrze?" - zapytała. Jej Wysokość potrafi być bardzo
wesoła, kiedy jest w dobrym humorze.  Nie, pani" - odpowiedział na
to mój pan i przyprowadził żonę.  Najlepsza jest moja żona, którą
mam zaszczyt przedstawić jako nową poddaną Jej Wysokości". Być
może królowa Elżbieta nie była z tego zbyt zadowolona. Słyszałem,
że nie lubi, kiedy przystojny mężczyzna się żeni. Tak czy owak nie
mogła zle potraktować mojej pani. Podała jej rękę do ucałowania i
poklepała wachlarzem po policzku., Jak sobie pani z nim radzi?" -
zapytała.  Zdążyła już pani zakuć w kajdany mego zuchwałego,
szalonego Beauvalleta?" Potem nie miała już nic do powiedzenia
mojej pani, ale pana zatrzymała na całą godzinę, wypytując go o to,
jak mu się wiodło z nami w Hiszpanii.
- Moim zdaniem, sprawa zakończyła się lepiej, niż można było
się spodziewać, zważywszy na wybuchowy temperament Jej
Wysokości. Wkrótce potem wyjechaliśmy do Basing, gdzie właśnie
mnie widzicie. %7łyjemy sobie jak u Pana Boga za piecem, a jeśli ktoś z [ Pobierz całość w formacie PDF ]




 

Powered by WordPress dla [Nie kocha się ojca ani matki ani żony ani dzieca, lecz kocha się przyjemne uczucia, które w nas wzbudzają]. Design by Free WordPress Themes.