[ Pobierz całość w formacie PDF ]

irkameblitajn de vitropordaj rankoj, kaj i eniris en tre
bele meblitan sinjorinan ambron, en kiu post kelke da se-
kundoj eksonis susurado de silka vesto rapide ovianta sur
la pargeto.
 Ha! c est vous Marie!  ekkriis virina voo bonsona, ka-
resa, tre agrable tuanta la orelon, kaj du blankaj elegantaj
manoj irkapremis la amba manojn de Mario.  Sidiu do,
mia kara, sidiu, mi petas! vi faris al mi efektivan surprizon!
Mi iam estas tiel felia, kiam mi vin vidas! Kiel bonege vi
aspektas! Kaj via estimata edzo, u li estas sana kaj u li iam
tiel multe laboras? Mi legis lian lastan artikolon pri & pri &
mi ne memoras jam pri kio & sed belega artikolo! Kaj la ar-
ma Jadvinjo, u i bone lernas? Mia Dio! kien foriris tiu tem-
po, kiam ni kune kun vi, Marinjo, anka lernis e sinjorino
Devrient! Vi ne povas imagi al vi, kiel kara estas por mi la
rememoro pri tiu tempo, kiun mi pasigis kun vi en la edukejo!
La gracia, bele vestita, tridekkelk-jara virino kun majstre-
ca hartubero malanta la kapo, kun tre regulaj, kvankam jam
iom velkaj trajtoj de vizao kaj kun moviemaj nigraj okuloj,
ombritaj de nigraj kaj laraj brovoj, eldiris tiun torenton da
vortoj rapide, preska sen spirhalto, ne ellasante el siaj manoj
107
MARTA
eLIBRO
la manojn de Mario, kiu sidiis apud i sur palisandra kana-
peto, tegita per multekosta damasko. xi certe parolus ankora
pli longe, sed Mario interrompis ian parolon.
 Kara Evelino!  i diris,  pardonu, ke i tiun fojon mi
mallongigos mian intersalution kun vi kaj, sen iaj antapa-
roloj, komencos paroli pri afero, kiu tre okupas mian koron!
 Vi, Marinjo, ion bezonas de mi? Mia Dio! kiel felia mi
estas! diru, diru kiel eble plej rapide, per kio mi povas esti
utila al vi! Mi estas preta iri por vi piede al la fino de la mon-
do&
 Ho, ne tiel grandan oferon mi postulos de vi, kara Eve-
lino!  diris ridante Mario, poste i darigis serioze:  mi ek-
konis anta nelonge iun malrian virinon, kiu min tre intere-
sas.
 Malrian virinon!  vivece interrompis la mastrino de la
ria magazeno,  sekve vi certe deziras, ke mi per io in hel-
pu? Ho, vi ne trompiis pri mi, Marinjo! mia mano estas iam
malfermita por tiuj, kiuj suferas!
Dirante la lastajn vortojn, i ovis la manon en la poon kaj,
elpreninte el i sufie grandan eburan monujon, volis jam
malfermi in, sed Mario retenis ian manon.
 Ne pri almozo nun estas la afero,  i diris;  la perso-
no, pri kiu mi volas paroli al vi, ne deziras kaj eble ne akcep-
tus almozon & i deziras kaj seras laboron &
 Laboron!  ripetis la bela sinjorino Evelino, iom levan-
te la nigrajn brovojn,  kio do malhelpas in labori?
 Multe da aferoj, pri kiuj mi devus tro longe paroli,  se-
rioze respondis Mario, kaj, prenante la manon de la estinta
kunlernantino, i diris plue kun peto kaj sentemeco en la vo-
108
MARTA
eLIBRO
o:  al vi, Evelino, mi venis kun la peto, ke vi donu al i la
eblon labori.
 Mi & al i & la eblon labori? sed kiamaniere, mia kara?
 Ke vi akceptu in kiel komizinon.
La brovoj de la mastrino de la magazeno leviis ankora
pli alte.
Sur ia vizao aperis miro kaj embaraso.
 Mia kara Mario, i komencis post momento, balbutan-
te kaj videble konfuzite,  tio apartenas ne al mi & enera-
le pri la aferoj, kiuj koncernas la magazenon, okupas sin mia
edzo &
 Evelino!  ekkriis Mario,  kial vi diras al mi malveron?
Via edzo estas posedanto de la magazeno en rilato jura, sed
vi administras la aferojn kune kun li, e pli ol li, kaj iuj sci-
as bone, des pli mi in scias, ke vi komprenas la negocojn bo-
nege kaj vi havas multe da energio en la efektivigado de viaj
planoj & kial do &
Evelino ne lasis in fini.
 Nu, jes, jes,  i diris vivece,  estis al mi malagrable
rifuzi vian peton, Marinjo, kaj mi volis elturni min per rapi-
dece trovita preteksto, eti ion sur mian edzon & mi agis
malbone, mi ne estis tuj sincera, mi konfesas; sed vere, mia
kara Mario, via deziro estas absolu te neplenumebla, absolute
& absolute.
 Kial? kial?  demandis Mario kun tia sama viveco, kun
kia parolis al i Evelino.
La amba virinoj videble posedis karakterojn vivajn kaj
ekscitiemajn.
 Nu, tial,  ekkriis Evelino,  ke en nia magazeno viri-
109
MARTA
eLIBRO
noj neniam okupias per vendado de komercaoj, tion faras
nur viroj.
 Sed kial do, kial virinoj per tio ne okupias, sed nur vi-
roj? u estas necese scii la grekan lingvon, a povi fleksi per
la fingroj ferajn bastonojn, por &
 Nu, ne, ne!  interrompis la mastrino,  vi metas min,
kara Mario, en efektivan embarason! Kiel do mi respondus al
vi pri via  kial ?
 u vi apartenas al la personoj, kiuj ne penas konscii siajn
proprajn agojn?
 Nu, kompreneble, mi ne apartenas al tiaj personoj & se
mi apartenus al ili, mi ne povus esti tio, kio mi estas, aktiva
kompanianino de mia edzo en industria entrepreno & nu,
vidu, tial, ke & estas tia kutimo.
 Denove vi volas liberii de mi per nenio, Evelino, sed vi
ne sukcesos en tio. Estinta kolegeco donas al mi la rajton e
por kelka nediskreteco rilate vin. Vi diras, ke tia estas la ku-
timo & sed iu kutimo devas havi siajn kazojn, bazitajn sur
la interesoj a irkonstancoj de la personoj, kiuj in obser-
vas.
La mastrino rapide leviis de la sofo kaj kelke da fojoj rapi- [ Pobierz całość w formacie PDF ]




 

Powered by WordPress dla [Nie kocha się ojca ani matki ani żony ani dzieca, lecz kocha się przyjemne uczucia, które w nas wzbudzają]. Design by Free WordPress Themes.