[ Pobierz całość w formacie PDF ]

seserach, błądząc po omacku po całej kabinie. Jest to oczywisty nonsens z wielu po-
wodów, z których pierwszym jest ten, że skąd Roberts, który wszedł ostatni i usiadł
w pierwszym rzędzie, mógł w ogóle orientować się, kto i gdzie złożył swoje rzeczy. I czy
mógł w ogóle liczyć na to, że znajdzie tak wielkie, konieczne do zadania ciosu narzę-
dzie? Nonsens i jeszcze raz nonsens! %7ładen sąd na świecie nie zgodziłby się rozpatry-
wać sprawy opartej na tak absurdalnych i niemożliwych w rzeczywistości przesłankach.
I miałby słuszność. Tak więc pan Roberts może sobie pogratulować, że mimo pozornie
niesprzyjającego zbiegu okoliczności jest poza wszelkim podejrzeniem.
 Doskonale zrozumiałem, czym się pan kierował budując moje alibi  Roberts
wyprostował się, dotykając niemal głową sufitu kabiny  ale obawiam się, że jeśli nie
udowodni pan w równie sugestywny sposób, że mordercą jest kto inny, policja będzie
chciała przykleić to do mnie!
 Proszę nie mieć najmniejszych obaw  Alex zdecydowanie potrząsnął głową.
 Chciałbym teraz przejść do pani Agnes Knox, drugiej osoby, którą pan Knox skrzyw-
dził ongi poważnie. Tu rozumowanie moje biegło po nieco innym torze. Los nie był
tak łaskawy dla pani Knox, jak dla pana Robertsa. Celnicy nie przetrząsnęli jej bagażu
i nie dokonali osobistej rewizji, która w prosty sposób mogłaby świadczyć, że pani
81
Knox także nie dysponowała narzędziem zbrodni, którym został zabity jej były mąż.
Wiedziałem jednak, że pani Knox zakupiła swój bilet w Anglii i zarezerwowała miejsce
w tym właśnie samolocie już przed kilku tygodniami, nie mając najmniejszego pojęcia,
że jej były mąż znajdzie się wraz z nią na pokładzie. Można było przypuścić, że choć pani
Knox zaprzecza temu, ale jednak spotkała się ze swym mężem w Johannesburgu i do-
wiedziała od niego, że będą odbywali podróż wspólnie. Ale zaprzeczało temu zdecydo-
wanie i kategorycznie świadectwo moich własnych oczu. Byłem wraz z panem Knoxem
w poczekalni dworca lotniczego, gdy dostrzegł on i rozpoznał swą żonę. Zaniemówił
wówczas ze zdumienia i nie mógł odzyskać równowagi przez dłuższą chwilę. Jej obec-
ność w tym mieście była dla niego prawdziwym zaskoczeniem. A ponieważ wiem z jej
książeczki biletowej, że i pani Knox nie zmieniła dnia odlotu, aby znalezć się w jego to-
warzystwie, mogłem więc z góry odrzucić ewentualność zaplanowanego morderstwa
i ukrycia przez panią Knox sztyletu, którym miała zamiar je wykonać. A jak powiedzia-
łem, nie jest to mały sztylecik cacko, który można ukryć w torebce damskiej, lecz so-
lidny, długi obosieczny nóż, jeden z tych, które sprzedaje się turystom jako broń uży-
waną przez myśliwych podczas safari w buszu. Nie mogłem sobie wyobrazić, aby pani
Knox mogła nosić tego rodzaju rzecz przy sobie bez powodu! A gdyby nawet wiozła ją
dla kogoś jako pamiątkę, nie znajdowałaby się ona przecież ukryta w zupełnie niejasny
dla mnie sposób, na jej osobie, ale na dnie walizki. Poza tym jak mogła pani Knox, zo-
baczywszy po latach swego męża w poczekalni dworca lotniczego, wiedzieć, że a) będą
lecieli jednym samolotem, b) że samolot ten będzie niemal pusty, c) że uda jej się jed-
nym uderzeniem zabić śpiącego człowieka tak, aby nawet nie krzyknął czy nie wydał
z siebie głośnego jęku? Mógłbym mnożyć tego rodzaju znaki zapytania. W sumie myśl
o tym, że pani Knox, choć nie mogła zaplanować tego mordu i leciała dokładnie w tym
samym czasie, w jakim postanowiła lecieć niemal miesiąc wcześniej, mogła zaopatrzyć
się w magiczny sposób w narzędzie zbrodni tych rozmiarów, przewidzieć okoliczności,
w jakich dokona zbrodni, i dokonać jej wreszcie z tak zadziwiającą sprawnością, wy-
dała mi się absurdalna. Wystarczyło przecież, aby Knox krzyknął, a wówczas na pewno
ktoś z nas obudziłby się, a może nawet zerwalibyśmy się wszyscy. Morderca zostałby na-
tychmiast rozpoznany, bo gdzie mógłby ukryć się w samolocie? Nie, pani Knox w zbyt
wielu punktach nie pasowała do tej zbrodni. Jakkolwiek próbowałbym szeregować jej
możliwości i postępki, nie pasowały one do siebie i nie układały się w logiczny łańcuch.
Z jednej strony wiedziałem, że nie mogła zaplanować z góry tego morderstwa, a z dru-
giej miałem pewność, że jeśliby go nie zaplanowała, nie mogła go dokonać i nie mia-
łaby czym go dokonać. Postanowiłem więc skoncentrować się na osobie, która miałaby
o wiele większe szanse zabicia Knoxa, miałaby silny motyw zabójstwa i przeciwko któ-
rej dowody gromadziłyby się nieustannie, piętrząc niemal w miarę, jak z konieczności
musiałem eliminować kolejno obecne tu osoby jedną po drugiej& Ale, jak powiedzia-
82
łem już, w pierwszej chwili nie mogłem mieć absolutnej pewności, kto jest mordercą,
choć wszystko wskazywało na to, że jest to zbrodnia dokładnie obmyślona i precyzyj-
nie zaplanowana&
 Jak to?  powiedział profesor Barclay.  Przed paru minutami powiedział pan,
że trzeba wykluczyć tę ewentualność wobec nas wszystkich, dla takich czy innych po-
wodów. A członkowie załogi gotowi są zeznać pod przysięgą, że nie opuszczali w nocy
swego pomieszczenia i nie tracili się nawzajem z oczu.
 Tak, przypominam sobie dokładnie, że właśnie to powiedziałem. Ale w tym, co
pan powiedział, tak jak i w moim rozumowaniu, nie mieszczą się dwie osoby&
 Co?  powiedział mały człowieczek.  Więc pan myśli, że na pokładzie jest jesz-
cze ktoś ukryty?!
 Ależ nie  Alex uśmiechnął się lekko.  Co prawda jestem autorem powieści
sensacyjnych, ale nie oznacza to, że mam umiejętności wyciągania z rękawa dodatko- [ Pobierz całość w formacie PDF ]




 

Powered by WordPress dla [Nie kocha się ojca ani matki ani żony ani dzieca, lecz kocha się przyjemne uczucia, które w nas wzbudzają]. Design by Free WordPress Themes.