[ Pobierz całość w formacie PDF ]

Ghlikh uśmiechnął się i nic nie mówił przez dłuższy czas. Tuż przed dojściem do
końca tunelu rzucił:
- Zobaczymy.
Chciał męczyć Ulissesa, trzymając go w niepewności. Niech tak będzie. Ulisses może
czekać. Nic więcej nie mógł zrobić.
Kiedy wrócili do pomieszczenia o kolistym sklepieniu, Ghlikh rozkazał, by posadzono
Ulissesa obok Awiny. Mówiąc to, krzywił się w uśmiechu. Ulisses dobrze wiedział, że
rozkoszuje się myślą o ich rozmowie w obliczu śmierci.
Gdy tylko znalazł się przy niej, powiedział cicho:
- Przy pierwszej okazji wyciągnij mi z kieszeni nóż.
Widział, jak po drugiej stronie sali Ghlikh rozmawia ze swoją żoną, która spojrzała na
nich i uśmiechnęła się złośliwie.
- Przysunę się - powiedział - i będę udawać, że mówię do ciebie. Wsadz mi rękę do
kieszeni, wez nóż i otwórz go. Wiesz jak. Potem przetnij więzy.
Udało mu się przysunąć i przytulił się do niej, otwierał usta tak, aby wyglądało, że
szepcze. Czuć było od niej pot i strach; cała drżała.
- Nawet jeśli nas nie zobaczą i uwolnię ci ręce, to co możemy zrobić przeciwko nim? -
wskazała głową olbrzymów.
- Zobaczymy - odparł.
Podszedł do nich jeden z gigantów i Ulisses zamarł, ale Wuggrud obrócił się plecami i
usiadł przed nimi. Lepszej osłony Ulisses nie mógł sobie wymarzyć. Ogromna głowa
olbrzyma opadła na piersi i rozległo się chrapanie, głośne, niczym grzmot. Do snu ułożyli się
także pozostali z wyjątkiem tego, który stał w wejściu. On jednak nie zwracał szczególnej
uwagi na więzniów. Wszyscy byli związani i tacy mali, a on zagradzał im wyjście.
Ulisses jednak obawiał się Ghlikha i Ghuakh. W każdej chwili jedno z nich mogło
sobie przypomnieć o nożu, przyjść i zabrać go. Teraz nie widział ich, co znaczyło, że oni go
także nie widzą. Ghlikhowi mogło to się nie podobać; chciałby napawać się cierpieniami
Ulissesa.
Ghlikh nie przyszedł. Możliwe, że on i jego żona także postanowili się zdrzemnąć
przed ciężką podróżą. Ulisses miał gorącą nadzieję, że śpią.
Dopóki nikt na nich nie patrzył, Awina mogła działać szybko. Skręciła się tak, że
plecami była zwrócona do Ulissesa i wtedy po omacku sięgnęła do jego kieszeni. W tej
sytuacji jej kocia zręczność i drobne dłonie stały się pomocne. Palcami ujęła koniec noża i
wyciągnęła go powoli. Nagle upuściła go i oboje zamarli, gdy nóż lekko stuknął. Olbrzymowi
zarzęziło w gardle, uniósł głowę, chrapanie ustało. Ulissesowi omal nie stanęło serce, ale
głowa ponownie opadła i znów dało się słyszeć chrapanie i warkot.
Awina nacisnęła guzik i wyskoczyło ostrze. Minęło dziesięć minut niezgrabnego
piłowania, zanim więzy puściły. Ulisses rozmasował nadgarstki i ćwiczył dłonie, aby
przywrócić obieg krwi, po czym, mając na oku strażnika, który prezentował im swój
zwierzęcy profil, przeciął supły Awinie.
Następny krok był decydujący. Gdyby zobaczył ich strażnik, albo gdyby para ludzi-
nietoperzy nie spała, mogliby podnieść alarm. W tym momencie dwójka słabych więzniów
dużo by nie zdziałała przeciwko obudzonym gigantom.
Szepnął Awinie, aby posuwała się wzdłuż ściany. On będzie podążał za nią, aż do
miejsca, w którym śpiący olbrzym jeszcze ich zasłania przed strażnikiem. W międzyczasie
miała przeciąć węzły siedzącemu najbliżej Wufowi. Potem on uwolni następnego, i tak dalej.
Po oswobodzeniu dziesięciu, nóż ma wrócić do Ulissesa. Próba oswobodzenia wszystkich
zajęłaby zbyt wiele czasu i byłaby zbyt ryzykowna.
Awina przekazała nóż dalej wraz z poleceniami. Ani Ulisses, ani Awina nie widzieli
ludzi-nietoperzy, ale Wuf obok niej, powiedział, że siedzą blisko ściany, z głowami między
kolanami. Wyglądało na to, że śpią.
Pochodnie już prawie zgasły, a ognisko przy wyjściu wypaliło się już dawno.
Niedługo świt rozjaśni nieznacznie wejście, a potem wnętrze. Strażnik może w każdej chwili
obudzić następnego, aby przejął wartę. Albo może ma rozkazy, aby obudzić wszystkich.
Awina podała mu do ręki nóż i wyszeptała:
- Mówią, że są gotowi.
Wyjrzał zza pleców śpiącego olbrzyma. Strażnik drapał się po plecach końcem kija i
patrzył na zewnątrz. Auki, strzały, włócznie i noże, bomby oraz zapasy pojmanych leżały
przed wyjściem. Broń olbrzymów była pod ręką. [ Pobierz całość w formacie PDF ]




 

Powered by WordPress dla [Nie kocha się ojca ani matki ani żony ani dzieca, lecz kocha się przyjemne uczucia, które w nas wzbudzają]. Design by Free WordPress Themes.