[ Pobierz całość w formacie PDF ]

zamożny, handlujący mieszczanin; w domu zostawił żonę, dzieci; ale z determinacją ruszył na
zesłanie, ponieważ w swoim zaślepieniu poczytywał to za  męczeństwo za wiarę . Gdybyście z
nim przeżyli jakiś czas, mimo woli zadalibyście sobie pytanie, jak mógł ten człowiek potulny,
łagodny jak dziecko być buntownikiem. Parokrotnie zagadywałem go o  wiarę . Nie ustępował nic
ze swych przekonań, lecz nigdy nie było w jego argumentach żadnej złości, żadnej nienawiści. A
przecie zburzył cerkiew i nie wypierał się tego. Zdawałoby się, że wskutek swych przekonań
winien uważać postępek i wynikłe stąd  męczeństwo za czyn chlubny. Jednak, choć mu się pilnie
przyglądałem i studiowałem go, nigdy nie dostrzegłem w nim ani cienia próżności czy dumy.
Mieliśmy też innych staroobrzędowców, przeważnie Sybiraków. Byli to ludzie bardzo rozgarnięci,
przebiegli chłopi, zagorzali pożeracze świętych ksiąg i na swój sposób tędzy dia-lektycy; ludzie
pyszni, zarozumiali, sprytni i w najwyższym stopniu nietolerancyjni. Zgoła innym człowiekiem był
ów staruszek. Bardziej może oczytany niż tamci, uchylał się od sporów. Miał wielce towarzyskie
usposobienie. Był wesół, często się śmiał - nie tym ordynarnym, cynicznym śmiechem, jakim się
śmiali katorżni-606
cy, lecz pogodnym, cichym śmiechem, mającym w sobie dużo dziecięcej prostoduszności i mile
harmonizującym z siwizną. Mogę się mylić, ale zdaje mi się, że po śmiechu można poznać ludzi, i
jeśli przy pierwszym spotkaniu śmiech kogoś zupełnie nieznajomego spodoba się wam, śmiało
twierdzcie, że to człowiek dobry. W całym więzieniu staruszek zażywał mim, czym się wcale nie
chełpił. Więzniowie nazywali go dziadkiem i nigdy nie krzywdzili. Zrozumiałem po części, jaki
wpływ mógł wywierać na swych współwyznawców. Mimo jednak widoczną siłę charakteru, z jaką
znosił swój pobyt na katordze, tkwił w nim głęboki, nieuleczalny smutek, który starał się ukryć
przed wszystkimi. Obaj mieszkaliśmy w jednych koszarach. Kiedyś, około trzeciej w nocy,
zbudziłem się i usłyszałem cichy, tłumiony płacz. Stary siedział na piecu (tym samym, na którym
przedtem modlił się po nocach czytelnik Biblii, chcący zabić majora) i modlił się ze swej
rękopiśmiennej książki. Płakał i słyszałem, jak od czasu do czasu mówi:  Panie, nie opuszczaj
mnie. Panie, umocnij mnie! Dziateczki moje małe, dziateczki moje miłe, nigdy się już nie
zobaczymy! Nie potrafię wyrazić, jak smutno mi się zrobiło. Otóż temu to staruszkowi wszyscy
prawie więzniowie zaczęli stopniowo dawać pieniądze do przechowania. Na katordze niemal
wszyscy byli złodziejami, lecz raptem wszyscy się czemuś upewnili, że staruszek żadną miarą nie
może ich okraść. Wiedzieli, że chowa gdzieś wręczone sobie pieniądze, ale w miejscu tak ukrytym,
że nikt nie mógł ich znalezć. Pózniej wyjawił swą tajemnicę mnie i niektórym Polakom. W jednym
z pali był sęczek, na pozór mocno zrośnięty z drzewem. .Dawał się jednak wyjąć i w drzewie
powstawało duże zagłębienie. Tam właśnie dziadek chował pieniądze, po czym znowu wkładał
sęczek, tak że nikt nigdy nie mógł nic znalezć. Lecz odbiegłem od wątku. Przerwałem na tym,
dlaczego pieniądze nie leżały długo w kieszeni więznia. Otóż - pominąwszy już trudności ich
ustrzeżenia - w więzieniu byłb tyle niedoli, więzień ze swej natury jest tak bardzo spragniony
wolności, a ze względu na swą sytuację społeczną tak bardzo lekkomyślny i nieustatkowany, że
czuje nieprzepartą chęć, by nagle  pohu-lać na całego , z hukiem i muzyką przeszastać cały kapitał
i na chwilę bodaj zapomnieć o swej niedoli. Aż dziwnie było patrzeć, jak ten czy ów spośród nich
pracuje nie prostując karku,
czasem po kilka miesięcy, wyłącznie po to, by w jeden dzień roztrwonić cały zarobek co do grosza,
a potem aż do następnej hulanki znów przez kilka miesięcy ślęczeć nad robotą. Wielu lubiło
sprawiać sobie nowe rzeczy, i to koniecznie osobli-wszego autoramentu: jakieś nieprzepisowe,
czarne spodnie, spencerki, sybirki. Wielkim wzięciem cieszyły się także perka-Iowe koszule oraz
pasy z miedzianymi klamerkami. Stroili się w święta i wystrojony więzień nigdy nie omieszkał
przejść się po wszystkich koszarach, aby wszyscy go podziwiali. Zadowolenie takiego strojnisia
graniczyło z dziecinadą, a i pod wieloma innymi względami więzniowie byli jak dzieci. Co prawda,
wszystkie te piękne rzeczy jakoś znienacka opuszczały swego właściciela, który niekiedy tegoż
wieczoru zastawiał je lub sprzedawał za bezcen. Zresztą hulanka rozwijała się stopniowo.
Zazwyczaj odbywała się bądz w dnie świąteczne, bądz w dniu imienin hulającego. Więzień
solenizant, wstając z rana, zapalał świeczkę przed świętym obrazem i modlił się, następnie stroił się
i zamawiał sobie obiad. Kupowano wołowinę, ryby, przyrządzano syberyjskie kołduny; najadał się
jak wół, prawie zawsze sam, rzadko kiedy częstując towarzyszy. Potem zjawiała się wódka,
solenizant spijał się jak bela i chodził po koszarach chwiejąc się i potykając, usiłując pokazać
wszystkim, że jest pijany, że  hula , i przez to zaskarbić sobie powszechny szacunek. Lud rosyjski
żywi dla pijaka sympatię, w więzieniu zaś okazywano mu nawet poważanie. Hulanka więzienna
odznaczała się swego rodzaju arystokratyzmem. Rozbawiony więzień zawsze wynajmował
muzykę. Był w ostrogu jeden Polak, zbiegły żołnierz, człek paskudny, ale grający na skrzypcach i
mający przy sobie instrument, który stanowił cały jego majątek. Nie umiał żadnego rzemiosła i
jedynym zródłem jego dochodów było granie wesołych tańców dla tych, co hulali. Obowiązek jego
polegał na tym, by krok w krok iść za pijanym najemcą z jednych koszar do drugich i co sił
rzępolić na skrzypcach. Twarz jego często wyrażała nudę, markotność, lecz okrzyk:  wziąłeś
pieniądze, więc graj! -kazał mu znów rzępolić a rzępolić. Zaczynając hulać więzień mógł być
zupełnie pewny, że jeśli przebierze miarkę w piciu, to inni na pewno go dopilnują, w czas położą
spać i zawsze gdzieś ukryją przed nadejściem zwierzchników, a to wszystko całkiem
bezinteresownie. Ze swej strony podoficer oraz inwalidzi, dla strzeżenia porządku mieszkający w
więzieniu, również mogli być zupełnie spokojni: pijany nie mógł wywołać żadnej awantury.
Pilnowali go wszyscy więzniowie i gdyby wszczął hecę, gdyby się zaczął buntować, wnet by go
zmitygowali, nawet związali po prostu. Toteż niższe władze więzienne patrzyły na pijaństwo przez
palce, nie chciały go dostrzegać. Wiedziały bardzo dobrze, że w razie zakazu picia wódki będzie
jeszcze gorzej. Ale skąd się brała wódka? Kupowało się ją w samym więzieniu od tak zwanych
szyn-karzy. Było ich kilku; uprawiali swój proceder nieprzerwanie i z powodzeniem, mimo że
pijących i  hulających było na ogół niewielu, ponieważ na hulankę trzeba pieniędzy, a o to
więzniowi trudno. Handel rozpoczynał się, trwał i uchodził bezkarnie w dość oryginalny sposób.
Przypuśćmy, że któryś więzień nie ma żadnego fachu i nie chce pracować (byli tacy), lecz chce [ Pobierz całość w formacie PDF ]




 

tapetowanie 1 hobby budowa i remont domu remont
Kuracja specjalna.Specjal Treatment.2010.XviD.Lektor.PL.avi
21 sposobów na rozpad małżeństwa - 21 tapaa pilata avioliitto (2013) Lektor.PL.BRRip.XviD-Zet.avi
Underworld - Two Months Off (Ko Matsushima
sprzedam 33 33 ram 2x256 ddr nowka
pomoce naukowe, ściąga moja 3, Rola wody w przyrodzie: -czynnik klimatologiczny,- regulator temperatury(opady pochlaniaja cieplo, oceany latem wchlaniaja nad
Link
Podstrony
Powered by WordPress dla [Nie kocha się ojca ani matki ani żony ani dzieca, lecz kocha się przyjemne uczucia, które w nas wzbudzają]. Design by Free WordPress Themes.