[ Pobierz całość w formacie PDF ]

krzyk, co na pierwszym filmie, który oglądaliśmy w Izbie Turystycznej. Z jakiegoś
osobliwego powodu Weiss wykorzystał go także w tym nagraniu. Może to taki znak
rozpoznawczy, coś jak klaun McDonalda.
Puściłem dalszy ciąg nagrania; kamera sunęła przez tłum na parkingu Fairchild i
wychwytywała twarze, na których malowały się szok, odraza albo zwykła ciekawość. I znów
obraz zawirował i niektóre bardziej wyraziste twarze ułożyły się w rzędzie na tle
początkowego ujęcia roślinności zalanej światłem zachodzącego słońca, a na nich ukazał się
napis:
 Nowe Miami: czysta natura
Cóż, przynajmniej wyzbyłem się resztek wątpliwości dotyczących winy Weissa.
Byłem prawie pewien, że pozostałe filmy pokazują inne ofiary i reakcję tłumu. Ale żeby być
skrupulatnym, postanowiłem obejrzeć je po kolei, wszystkie pięć...
Chwileczkę, przecież powinny być tylko trzy filmy, po jednym z każdego miejsca, w
którym znalezliśmy ciała. No i jeszcze jeden, ten z oscarową kreacją Dextera, czyli w sumie
cztery - skąd zatem wziął się piąty? Czy to możliwe, że Weiss dorzucił coś jeszcze, coś
bardziej osobistego, co da mi jakąś wskazówkę, gdzie mogę go znalezć?
Coś gruchnęło w laboratorium i Vince Masuoka zawołał:  Ej, Dex - ter! , a ja szybko
wyłączyłem przeglądarkę. Nie miałem ochoty chwalić się Vince'owi swoim wybitnym
aktorstwem, nie tylko przez fałszywą skromność. O wiele za trudno byłoby się z tej roli
wytłumaczyć. I w tej samej chwili, kiedy monitor opustoszał, Vince wpadł do mojego boksu z
zestawem do zbierania śladów w ręku.
- Co, nie odbierasz telefonu? - spytał.
- Pewnie akurat byłem w łazience - powiedziałem.
- Licho nie śpi - stwierdził. - Chodz, robota czeka.
- Aha - mruknąłem. - Co się dzieje?
- Nie wiem, ale mundurowi na miejscu prawie że wpadli w histerię - odparł Vince. -
To w Kendall.
Oczywiście, paskudne rzeczy zdarzają się w Kendall na co dzień, ale bardzo niewiele
z nich jest przedmiotem mojego zawodowego zainteresowania. Gdy teraz o tym myślę,
pewnie powinienem się wtedy bardziej zaciekawić, ale wciąż zaprzątało mnie odkrycie, że
mimo woli zostałem gwiazdą YouTube, i strasznie chciałem zobaczyć pozostałe filmiki.
Dlatego też jadąc z Vince'em, ograniczałem się do niemal nieświadomej wymiany
uprzejmości, a tymczasem myślałem tylko o tym, co też Weiss pokazywał w tym ostatnim,
nieobejrzanym nagraniu. I tym większy był mój szok, kiedy Vince skręcił na parking i zgasił
silnik, a ja poznałem cel naszej podróży.
- Chodzmy - powiedział.
Staliśmy przed dużym budynkiem publicznym, który już raz widziałem. Dokładniej
mówiąc, poprzedniego dnia, kiedy zabrałem Cody'ego na zbiórkę zuchów.
Szkoła podstawowa Golden Lakes.
Oczywiście musiał to być czysty przypadek. Ludzie giną co rusz, nawet w szkołach
podstawowych, i zakładać, że to niejeden z tych przezabawnych zbiegów okoliczności, które
tak ubarwiają nasze życie, to tak jakby uważać, że cały świat kręci się wokół Dextera - co,
rzecz jasna, w ograniczonym zakresie było prawdą, ale jeszcze nie sfiksowałem na tyle, żeby
wierzyć w to dosłownie.
Dlatego zadumany i nieco zaniepokojony Dexter powlókł się za Vince'em, przeszedł
pod żółtą taśmą i ruszył do bocznych drzwi szkoły, przy których znaleziono zwłoki. I kiedy
zbliżałem się do czujnie strzeżonego miejsca, gdzie leżały w pełnej krasie, usłyszałem dziwny
i wręcz idiotyczny gwizd, i to - o dziwo - swój własny. Bowiem mimo przyklejonej do twarzy
przezroczystej plastikowej maski, mimo ziejącej jamy brzusznej, wypchanej, zdaje się,
elementami mundurka i rynsztunku zucha, i mimo że po prostu nie mogłem mieć racji,
rozpoznałem ciało z odległości trzech metrów.
To był Roger Deutsch, drużynowy Cody'ego.
21
Trup oparty był o ścianę we wnęce bocznych drzwi budynku, które służyły za wyjście
bezpieczeństwa ze stołówki pełniącej także funkcję szkolnej auli. Jeden z pracowników
wyszedł zapalić, zobaczył go i musiał otrzymać środki uspokajające, co już na pierwszy rzut
oka łatwo mi było zrozumieć. A po bardziej starannych oględzinach, omal sam ich nie
zażądałem.
Roger Deutsch miał na szyi sznurek z gwizdkiem. I tak jak w przypadku tamtych ciał,
opróżniony z wnętrzności brzuch wypełniały interesujące przedmioty - mundurek zucha,
kolorowa książeczka pod tytułem Kodeks zucha i parę innych przyborów. Dostrzegłem
wystający trzonek toporka i scyzoryk z oznaką zuchów. A kiedy schyliłem się, żeby popatrzeć
z bliska, zobaczyłem też ziarniste zdjęcie wydrukowane na zwyczajnym białym papierze i
wypisane na nim wielkimi czarnymi literami słowo  Czuwaj . Fotografia, zrobiona z
pewnego oddalenia, pokazywała rozmazane sylwetki kilku chłopców i jednego dorosłego,
wchodzących tu, do tego budynku. I choć nie mogłem tego udowodnić, doskonale
wiedziałem, kim są ten dorosły i jedno z dzieci.
Ja i Cody.
Nie sposób było nie rozpoznać znajomego łuku pleców Cody'ego. I nie zrozumieć
przesłania.
To był bardzo dziwny moment, kiedy tak klęczałem na chodniku, patrzyłem na
zamazane, niewyrazne zdjęcie przedstawiające mnie z Co - dym i zastanawiałem się, czy ktoś
zauważy, jeśli je zabiorę. Nigdy jeszcze nie zatajałem dowodów, ale z drugiej strony, nigdy
dotąd nie byłem z nimi związany. I oczywiste było, że ta wiadomość jest przeznaczona dla
mnie.  Czuwaj i to zdjęcie. To było ostrzeżenie, wyzwanie. Wiem, kim jesteś, mogę zrobić
ci coś złego. I oto nadchodzę.
 Czuwaj .
A ja nie byłem przygotowany. Nie wiedziałem jeszcze, gdzie Weiss może być, nie
miałem pojęcia, jaki będzie jego następny ruch ani kiedy nastąpi, ale jednego byłem pewien -
wyprzedził mnie o dobrych kilka kroków i jednocześnie znacznie podniósł stawkę. To nie
były wykradzione, anonimowe zwłoki. Weiss zabił Rogera Deutscha, a nie tylko poddał jego
ciało obróbce. I wybrał swoją ofiarę starannie, z rozmysłem, żeby się do mnie dobrać.
Poza tym jego grozba była wieloznaczna. Zdjęcie nadawało jej bowiem całkiem nowy
wymiar - mówiło, że może dopaść i mnie, i Cody'ego, albo po prostu pokazać światu, kim, jak
obaj wiemy, naprawdę jestem. A do tego dochodziła pewność, że gdybym został
zdemaskowany i wylądował w więzieniu, nic nie uchroniłoby Cody'ego przed knowaniami
Weissa.
Patrzyłem w skupieniu na zdjęcie i usiłowałem stwierdzić, czy ktoś inny mnie na nim
rozpozna i czy warto zaryzykować i zabrać je, a potem zniszczyć. Zanim jednak podjąłem
jakąkolwiek decyzję, poczułem na twarzy delikatne muśnięcie niewidzialnego czarnego
skrzydła i włosy zjeżyły mi się na karku. [ Pobierz całość w formacie PDF ]




 

Powered by WordPress dla [Nie kocha się ojca ani matki ani żony ani dzieca, lecz kocha się przyjemne uczucia, które w nas wzbudzają]. Design by Free WordPress Themes.