[ Pobierz całość w formacie PDF ]

korytarz, wznoszący się ku widniejącej na jego końcu bramie. Nie czuł
żadnego ruchu, wiedział jednak, że musiał się wznieść kilkaset stóp, by tu
dotrzeć. Pobiegł korytarzem w kierunku zalanego słońcem otworu
zapominając zupełnie o strachu.
Znalazł się na szczycie niewysokiego wzgórza i przez chwilę wydawało mu
się, że jest nadal w centralnym parku Diaspar. Ale jeśli nawet był to park, to
nie sposób było objąć umysłem jego ogromu. Miasta, które spodziewał się
ujrzeć, nie było nigdzie widać. Jak okiem sięgnąć, ciągnęły się tu lasy i
porośnięte trawą równiny.
Alvin przeniósł wzrok na horyzont; tam, ponad drzewami, otaczając wielkim
łukiem cały ten świat, wznosiło się kamienne pasmo, przy którym
najpotężniejsze giganty Diaspar wyglądałyby jak karzełki. Odległość była
tak wielka, że nie dało się rozróżnić szczegółów, ale w tych zarysach tkwiło
coś, co zaintrygowało Alvina. Jego oczy przywykły wreszcie do skali tego
kolosalnego krajobrazu i wiedział już, że te dalekie ściany nie zostały
wzniesione przez człowieka.
Czas nie zniszczył wszystkiego; Ziemia nosiła jeszcze na sobie góry, z
których mogła być dumna.
Przez dłuższy jeszcze czas stał Alvin u wylotu tunelu, przyzwyczajając się z
wolna do świata, w którym się znalazł. Był na wpół oszołomiony wstrząsem,
jaki wywarł na nim widok tych niezmierzonych przestrzeni. Odległy
pierścień gór mógł opasać tuzin miast tak wielkich jak Diaspar. Nie
dostrzegał jednak śladów życia ludzkiego. Ale droga, która prowadziła
zboczem wzgórza w dół, wyglądała na dobrze utrzymaną; nie miał lepszego
wyboru, jak zdać się na nią.
U stóp wzgórza droga znikała między wielkimi drzewami, które niemal
przesłaniały słońce. Gdy Alvin wszedł w ich cień, przywitała go dziwna
mieszanina zapachów i dźwięków. Szelest wiatru wśród liści znał już
wcześniej, ale oprócz niego rozbrzmiewało tam tysiące innych odgłosów,
które niczego mu nie przypominały. Jego oczy zaatakowały nieznane barwy,
w nozdrza uderzyły wonie zapomniane na równi z historią jego rasy. Ciepło,
bogactwo zapachów i kolorów, niewidzialna obecność milionów żywych
stworzeń poraziły go z niemal fizyczną gwałtownością.
Na jezioro natknął się bez żadnego ostrzeżenia. Drzewa po prawej nagle się
urwały i ujrzał przed sobą wielkie rozlewisko wody, poznaczone kleksami
wysepek. Nigdy w życiu Alvin nie widział tyle wody naraz; w porównaniu
największe baseny w Diaspar były niewiele większe od kałuży. Podszedł
powoli do brzegu jeziora, zaczerpnął ciepłej wody w złożone w muszelkę
dłonie i pozwolił przeciekać jej przez palce.
Wtem z podwodnych trzcin wyprysnęła srebrzysta ryba. Była pierwszą
nieludzką istotą, jaką spotkał w swym życiu Alvin. To dziwne, ale jej
kształty coś mu przypominały. Unosząc się tak w bladozielonej wodzie,
wyglądała jak ucieleśnienie szybkości i siły. W tym żywym ciele zawarte były
smukłe linie wielkich statków, które panowały niegdyś nad przestworzami.
Ewolucja i nauka doszły do tego samego, jednak dzieło Natury przetrwało
dłużej.
Alvin zrzucił z siebie w końcu czar jeziora i ruszył dalej. Las znowu go
otoczył, ale tylko na chwilę, bo droga kończyła się na skraju wielkiej polany [ Pobierz całość w formacie PDF ]




 

Powered by WordPress dla [Nie kocha się ojca ani matki ani żony ani dzieca, lecz kocha się przyjemne uczucia, które w nas wzbudzają]. Design by Free WordPress Themes.