[ Pobierz całość w formacie PDF ]

prawda? Uznałaś wtedy, że to łaskotanie, a to ja w ten sposób wyrażałem niezadowolenie,
że jeszcze jedna czarownica ma być moją właścicielką. No cóż, zle cię oceniłem. Wkrótce
zostaliśmy przyjaciółmi i czułem się u ciebie świetnie. Oczywiście przestraszyłem się nie na
żarty wtedy, kiedy oddałaś mnie Hemingowi Zabójcy Wójta, ale to trwało krótko. Pózniej było
nam razem znakomicie. Ale oto.... Oto wydarzyła się katastrofa.
- Wiem - rzekła Sol pospiesznie. - Dostałeś się Kolgrimowi. I to z mojej winy. Wzywał mnie,
bo potrzebował pomocy w odnalezieniu skarbu. I ja... tak, nie żyłam wtedy już od dawna i
wydawało mi się, że mój jedyny wnuk, Kolgrim, jest zle traktowany, więc mu pomogłam.
Znalazł skarb i alraunę. Niczego chyba nigdy bardziej nie żałowałam niż tego. Historia Ludzi
Lodu potoczyłaby się odmiennie, spokojniej i bardziej po ludzku, gdybym wtedy nie pomogła
temu zabłąkanemu ptakowi. On przecież zabił Tarjeia. Wybranego!
- Skarb był własnością Kolgrima - łagodził Tengel Dobry. - Nigdyśmy ci nie wypominali, że
chciałaś pomóc swemu wnukowi. Każdy z nas by tak na twoim miejscu zrobił. yle się tylko
stało, że on znalazł alraunę!
44
- Tak - potwierdził Rune. - Bardzo się przestraszyłem, widząc go po raz pierwszy, wtedy gdy
wyjmował skarb ze skrytki w Lipowej Alei. Kolgrim bowiem był wierną kopią Olavesa
Krestiemssonna, tego, który odciął głowę pewnej kobiecie. I, jak się okazało, charakter miał
Kolgrim równie ponury... Nie zdążył się zestarzeć, ale ściągnął na mnie największe
nieszczęście. Stało się to, czego potwornie się bałem przez całe życie.
- Wiemy - westchnęła Ingrid. - Kolgrim pociągnął cię za sobą, kiedy umierał. I zostałeś
pogrzebany wraz z nim. Na dzikim pustkowiu, gdzie nikt nie bywał.
- Tak. Dokładnie tak było. Przedtem jednak stało się coś, o czym jeszcze nie wiecie.
- Opowiesz nam?
- Szalony Kolgrim chciał się dostać do miejsca, w którym Tengel Zły spotkał Szatana. Bo
wtedy wierzyliśmy przecież jeszcze, że Tengel zaprzedał swoją duszę Szatanowi. Teraz
wiemy, że odwiedził yródła Zła, to miejsce, z którego zło bierze początek, i że przyniósł
stamtąd ciemną wodę, którą następnie zakopał w górach. Kolgrim natomiast w swoim
szaleństwie wyprawił się do miejsca, które zostało oznaczone na mapce Silje. A ja byłem z
nim, zawieszony jako amulet na jego szyi.
- Więc ty tam byłeś! No, oczywiście, że tak! - zawołał Andre. - Opowiedz nam o tym!
- Właśnie do tego zmierzam - odparł Rune z uśmiechem. - Nie, do samego miejsca nie
doszliśmy, ale niemal tam, gdzie kiedyś znalazła się Sol. Tengel Zły zagrodził nam drogę. I
możecie być przekonani, że już wtedy Tengel Zły postanowił skończyć z Kolgrimem.
Chłopak nie był wart niczego więcej, choć przecież Tengel zaliczał go do swoich najbardziej
oddanych zwolenników. Nikt jednak, ale to nikt nie miał prawa nawet się zbliżyć do miejsca,
gdzie zakopany był kociołek z wodą. Pamiętam, że ten znienawidzony potwór stał na drodze
i wyciągał przed siebie rozczapierzone, szponiaste łapska, które wykonywały jakieś
magiczne gesty, mające sprowadzić śmierć, w stronę Kolgrima. Nagle wyczuł moją
obecność. Parsknął wściekle i odskoczył. Kilka kroków, ale to wystarczyło, by Kolgrim ocknął
się z odrętwienia i rzucił do ucieczki.
- Więc uratowałeś mu życie - rzekł Nataniel. - A on odpłacił ci się w ten sposób, że pociągnął
cię za sobą do grobu.
- Tak. A właśnie tego nie powinien był robić. Leżałem wtedy w ukryciu blisko sto lat. Jak
wiecie, rozpaczliwie próbowałem się stamtąd wydostać. Chciałem wrócić do ludzi, a
konkretnie do Ludzi Lodu, bo nie miałem wątpliwości, że moje miejsce jest przy was. Sami
jednak wiecie, że była to droga nie do przebycia dla kogoś takiego jak ja, najpierw w dół po
stromym zboczu, prosto o wymarłej Doliny Ludzi Lodu, a potem co? Przez góry do jakichś
osiedli, skąd i tak do Lipowej Alei i Grastensholm gdzieś na południu sam bym się w żadnym
razie nie dostał. Przez te prawie sto lat zdołałem się jedynie wywlec z grobu i odczołgać
parę metrów w bok. To wszystko.
45
Kiedy pojawili się Ingrid z Danem i Ulvhedinem, płakałem z radości. Nie widzieliście tego, a
ja płakałem po raz pierwszy w swoim życiu, ja, samotna istota, która została kiedyś wyrwana
z ziemi Raju.
Na sali panowała niczym nie zmącona cisza. Wszyscy bardzo dobrze rozumieli uczucia
Runego.
- Wybaczyłem wam też natychmiast, że pierwsze, co przyszło Ingrid do głowy, to odciąć
kawałeczek mnie i użyć go do sporządzenia odurzającego napoju. Ulvhedin natomiast
potrzebował trochę alrauny, żeby się wybrać na poszukiwanie miejsca, w którym zakopane
jest naczynie z ciemną wodą. Nie bardzo ci się to udało, Ulvhedinie, co?
- To najgłupszy pomysł w moim życiu - przyznał olbrzym z goryczą.
- Ingrid natomiast sporządziła miłosny napój, w którym kawałek alrauny był najznakomitszym [ Pobierz całość w formacie PDF ]




 

Powered by WordPress dla [Nie kocha się ojca ani matki ani żony ani dzieca, lecz kocha się przyjemne uczucia, które w nas wzbudzają]. Design by Free WordPress Themes.