[ Pobierz całość w formacie PDF ]

Nagle zmieniła zdanie? Znowu?  Teraz już za pózno, kochana  chciał jej
powiedzieć.  Wpadłaś w pułapkę tak samo jak ja . Maddy poddała się.
 Zwietny pomysł.
Kiedy kobiety wyszły, Joe opadł na krzesło i potarł twarz rękoma.
 Cholera! . A myślał, że ostatnie lato, gdy dowiedział się, że kolano ma
załatwione na dobre i nigdy nie wróci do czynnej służby, było długie. Jednakże
to lato zapowiadało się na najdłuższe w jego życiu.
Długie i bolesne.
Szczerze mówiąc, wolałby kolejną kulkę niż codziennie widzieć Maddy
przez następne dwanaście tygodni.
Maddy miała ochotę skopać własny tyłek, kiedy jechała za
samochodzikiem Mamy Fraser bitą, nierówną drogą wijącą się między cedrami i
gigantycznymi głazami. Przyjazd tutaj był ogromnym błędem.
Powinna była wyjechać, kiedy tylko to zrozumiała. Właściwie zamierzała
to zrobić, dopóki Joe jej nie rozzłościł.
Potarła czoło, na próżno próbując pozbyć się bólu głowy. Od lat nie
straciła nad sobą panowania. A wystarczyły dwie minuty w towarzystwie Joego,
aby słowa zaczęły wysypywać się z jej ust, nim zdążył je zarejestrować mózg.
Dlaczego, na Boga, Mama Fraser go nie uprzedziła? Jeśli ta kobieta
zamierzała bawić się w Kupidyna, to zdecydowanie spudłowała.
Nagle Maddy poczuła się jak idiotka, że w ogóle myślała o pojednaniu.
Kuliła się z zakłopotania, wspominając głupie marzenia, że spędzi spokojne lato
z Joem. Równie dobrze może zamienić się w koszmar!
Dojechała do płaskiego terenu na zboczu góry. Mama zatrzymała się
przed piętrowym budynkiem z cegły stojącym pośród osik. Wysiadłszy z
samochodu, Maddy rozejrzała się po dolinie.
Widok dosłownie zaparł jej dech. Daleko poniżej rzeka odbijała błękitne
niebo, meandrując między wysokimi, czarnymi topolami. Obóz podkreślał urodę
krajobrazu rozrzuconymi rustykalnymi budynkami. Na horyzoncie piętrzyły się
góry. Wszystkie te kształty i kontrasty porywały jej artystyczną duszę; aż palce
świerzbiły, żeby złapać za pędzel.
 I co o tym myślisz?  zapytała Mama, opierając się na lasce, by przejść
po twardej ziemi.
Słabowitość kobiety dobitnie przypomniała Maddy, ile lat upłynęło.
Kiedy ostatni raz ją widziała, Mama była po sześćdziesiątce. Pułkownik żył. A
Maddy nie znała jeszcze Nigela ani Christine i Amy. Minęło tyle lat, tyle życia.
Co przyniesie następne dziesięć albo dwadzieścia lat?
Odwróciła się, żeby popatrzeć na dolinę.
 Stwierdziłabym, że tu jest pięknie, ale to za mało powiedziane.
 Są rzeczy, których same słowa nie oddadzą. To dlatego Bóg dał nam
artystów. I dlatego ta ziemia przyciągnęła tu ich tylu. Nie mogę się doczekać,
żeby zobaczyć, co obudzi w tobie.
 Jeżeli tu zostanę . Maddy poczuła ciężar na sercu.
Matka Joego podeszła do samochodu i zajrzała przez okno na tylne
siedzenie.
 Wygląda na to, że przywiozłaś nieco więcej niż standardowy plecak na
obóz.
 Nigdy nie opanowałam sztuki pakowania tylko niezbędnych rzeczy.
 Cóż, przenieśmy to do twojego mieszkania.
 Mamo...  Maddy zatrzymała ją, gdy kobieta sięgała już do klamki. 
Nie jestem pewna, czy to rozsądne...
 Madeline, chyba nie myślisz o tym, żeby się przestraszyć i uciec, co?
Dziewczyna, którą znałam, miała więcej ikry.
 Dziewczyna, którą znałaś, dużo się nauczyła w ciągu ostatnich lat. Na
przykład że nie warto pędzić przed siebie, ignorując znaki ostrzegawcze.
Beztroskie działania mogą się skończyć czołowym zderzeniem.
 Tak właśnie widzisz to, co zdarzyło się między tobą a Joem? Jakby to
był wypadek samochodowy?
 A jak inaczej to nazwać?
 Przeznaczenie.  Pokiwała głową i otworzyła drzwi.  A teraz chodz,
wniesiemy twoje rzeczy.
Bojąc się, że kobieta sama będzie chciała nosić walizki, Maddy z trudem
wytaszczyła najcięższą z tylnego siedzenia. Zawsze może ją potem znieść na
dół, uspokajała się, gdy szła za Mamą po schodach na zewnątrz budynku.
 Przeznaczenie to często nic dobrego  burknęła, ciągnąc walizkę krok
za krokiem.
 I nie zawsze coś złego.  Mama wspinała się, trzymając mocno za
poręcz.  Och, przyznaję, swego czasu byłam zła na ciebie, bo złamałaś serce
mojemu chłopcu, ale myślę, że stało się tak, jak chciał Bóg. Może i jesteście
stworzeni dla siebie, ale musieliście dorosnąć. Więc Bóg oderwał cię na chwilę. [ Pobierz całość w formacie PDF ]




 

Powered by WordPress dla [Nie kocha się ojca ani matki ani żony ani dzieca, lecz kocha się przyjemne uczucia, które w nas wzbudzają]. Design by Free WordPress Themes.