[ Pobierz całość w formacie PDF ]

62
LA AVENTUROJ DE PINOKJO
eLIBRO
flankon. Kaj anka la murdistoj postsaltis, sed ne bone
prenis la mezuron, pum! & ili falis en la mezon de la
fosao. Pinokjo, kiu adis la falbruon kaj la akvopru-
cojn, ekkriis ridante kaj plukurante:
 Bonan banion, sinjoroj murdistoj!
Kaj li jam imagis, ke ili estas bele dronintaj, kiam li
returnis sin por rigardi, kaj rimarkis, ke anstata tio ili
amba kuras post li, envolvitaj en siaj sakoj kaj gutegan-
taj kiel du senfundaj korboj.
63
LA AVENTUROJ DE PINOKJO
eLIBRO
15 La banditoj persekutas Pinokjon kaj
atinginte, pendigas lin sur branon de
la Granda Kverko
a marioneto, tute sen espero, jam pretis eti sin sur
Lla teron por transdoni sin al siaj persekutantoj, kiam
tra la arbara verdo, en la foro li ekvidis blanki dometon,
nee brilan.
 Se mi havus sufian spiron por atingi tiun domon,
eble mi estus savita,  li diris al si.
Kaj sen heziti pli, li rekomencis kuri tra la arbaro kun
gamboj lare etenditaj. Kaj la banditoj dare post li.
Kaj post preska duhora, senespera kurado, finfine li
alvenis spirmanke al la pordo de la dometo, kaj frapis.
Neniu respondo.
Li ree frapis, pli forte, ar li adis proksimii pao-
bruojn kaj la penan spiregon de siaj persekutantoj.
Denove silento.
Vidante, ke la frapado neniel utilas, en sia senesperi-
o li komencis piedbatadi, puadi la pordon. Tiam aperis
en la fenestro bela knabino kun blua hararo kaj vizao
blanka kiel eburo, fermitaj okuloj kaj manoj krucigitaj
64
LA AVENTUROJ DE PINOKJO
eLIBRO
sur la brusto, kaj apena movante la lipojn i diris per
voeto, kiu ajne venis el trans la mondo:
 En i tiu domo neniu loas. iuj mortis.
 Malfermu al mi almena vi!  kriis Pinokjo ploran-
te kaj petante.
 Anka mi mortis.
 Mortis? Do kion vi faras tie en la fenestro?
 Mi atendas la erkon, en kiu oni min forportos.
Apena i diris tion, la knabino malaperis, kaj la fene-
stro senbrue fermiis.
 Ho, bela Knabino Bluhara,  kriis Pinokjo,  mal-
fermu al mi, mi petegas vin! Kompatu malfelian kna-
bon, kiun persekutas bandi &
Li ne povis fini la vorton, li jam sentis sin kaptita e la
kolo, kaj adis la konatajn voaojn, murmurantajn
minace:
 Nun vi ne forkuros de ni!
La marioneton, kiu vidis ekfulmi la morton anta siaj
okuloj, kaptis tiel fortaj tremoj, ke pro la tremado a-
diis la kunigiloj de liaj lignogamboj kaj la kvar zekinoj,
kiujn li tenis sub la lango.
 Do?  demandis lin la murdistoj,  u vi bonvolas
malfermi la buon a ne? Ha, vi ne respondas? & Ne
zorgu: i-foje malfermos in ni anstata vi!
Kaj ili eltiris longajn, longegajn tranilojn, akrajn kiel
razilo, kaj pum & puis ilin en la mezon de lia ventro.
Sed felie, la marioneto estis farita el plej malmola lig-
no, pro kio la klingoj dissaltis en mil pecojn, kaj la mur-
65
LA AVENTUROJ DE PINOKJO
eLIBRO
distoj restis tie kun nuraj teniloj en la manoj. Ili mire
gapis unu al la alia.
 Mi komprenas,  diris tiam unu,  ni devas lin
pendigi! Ni lin pendigu!
 Ni lin pendigu!  ripetis la alia.
Dirite, farite: ili kunligis liajn manojn sur la dorso, kaj
ovinte nurmaon irka lian kolon, pendigis lin sur
branon de dika kverko, nomata la Granda Kverko.
66
LA AVENTUROJ DE PINOKJO
eLIBRO
Post tio ili sidiis sur la herbo, kaj atendis, ke la ma-
rioneto faru la lastan piedfrapon; sed post tri horoj la
marioneto ankora tenis la okulojn malfermitaj, la bu-
on fermita, kaj piedbaraktis pli ol iam.
Fine ili tediis de tioma atendado, kaj turniinte al
Pinokjo diris rikane:
 Adia is morga. Kiam matene ni reiros, espereble
vi faros al ni la komplezon morti bele kaj malfermegi
vian buon.
Kaj ili malaperis.
Dume leviis impeta vento el trans la montoj, kiu fu-
rioze blovis kaj muis, frapegis la malfelian pendigiton
jen de unu, jen de la alia flanko, kaj pendoligis lin tiel
freneze, kvaza sonorilon svingatan por festa okazo. Tiu
balancio kazis al li akutajn dolorojn, kaj la mao, kiu
iam pli streiis irka lia kolo, prenis de li la spiron.
Iom post iom liaj okuloj nebuliis; kaj kvankam li sen-
tis proksimii la morton, li tamen esperis, ke hazarde
preterpasos kompatemulo, kaj donos al li helpon. Sed
post kiam li atendis, atendadis longe kaj vidis, ke neniu
preterpasas, neniu viva, li ekmeroris sian kompatindan
patron & kaj balbutis kiel mortanto:
 Ho, pajo mia! se vi estus i tie!
Kaj li malhavis spiron por diri alion. Li fermis la oku-
lojn, malfermis la buon, etendis la gambojn, kaj post
skuio li restis rigide senmova.
67
LA AVENTUROJ DE PINOKJO
eLIBRO
16 La bela Bluhara Knabino ordonas
depreni la marioneton, metas lin en
liton, kaj vokas tri kuracistojn por
ekscii, u li vivas a mortis
um la kompatinda Pinokjo, kiun la banditoj pen-
Ddigis sur branon de la Granda Kverko, jam ajnis
pli morta ol viva, la bela Bluhara Knabino denove ape-
ris en la fenestro, kaj tuite de la vidao de tiu malfeliu-
lo, kiu pendigita e la kolo balanciis la la kapricoj de
68
LA AVENTUROJ DE PINOKJO
eLIBRO
la nordaj ventoj, klakigis trifoje per la manoj kaj frape-
tis trifoje.
Je tiu signalo adiis lata susuro de flugiloj impete
proksimiantaj, kaj granda falko malsupreniis sur la
fenestrobreton.
 Kion vi ordonas, mia arma Feino?  demandis la
Falko, kaj mallevis la bekon por honorsaluti in (ar ne-
cesas scii, ke la Bluhara Knabino estis propradire neniu
alia ol tre bona feino, kiu lois ekde mil jaroj apud tiu
arbaro).
 u vi vidas tiun marioneton, kiu pende balancias
sur brano de la Granda Kverko?
 Jes, mi vidas.
 Alflugu do rapide, per via fortika beko iru la pen-
digan nodon, kaj delikate kuigu lin sur la herbon e la
Kverko.
La Falko forflugis, kaj post du minutoj revenis anon-
cante:
 Mi faris ion la via ordono.
 Kaj kia vi trovis lin, u viva a morta?
 e la unua alrigardo li ajnis morta, sed li ne mor-
tis komplete, ar apena mi malligis la nodon, kiu ir-
kapremis lian goron, li ellasis suspiron kaj balbutis [ Pobierz całość w formacie PDF ]




 

Powered by WordPress dla [Nie kocha się ojca ani matki ani żony ani dzieca, lecz kocha się przyjemne uczucia, które w nas wzbudzają]. Design by Free WordPress Themes.