[ Pobierz całość w formacie PDF ]

niebezpiecznej zniewadze wyrządzonej papieżowi, poszli błagać go o przebaczenie.
Bonifacy zażądał zwrotu złupionego złota, co wydawało się więcej niż słuszne. Jednak
jego żądanie, by wszystkie posiadłości w okolicach Rzymu, należące do rodu Cołonnów,
znalazły się pod pieczą garnizonu papieskiego, wywołało wielkie oburzenie.
Zamiast się ugiąć, ród Cołonnów wypowiedział papieżowi wojnę. Po Rzymie krążyły
ulotki podające w wątpliwość pontyfikat Bonifacego i oskarżające papieża, że wykradł urząd
pustelnikowi Celestynowi V. Papież przyjął wyzwanie i obłożył ekskomuniką cały ród
Cołonnów.  aż do czwartego pokolenia . Należy pamiętać, że nie był to jedynie duchowy
oręż. Ekskomuniką oznaczała, że człowiek nie znajduje się już pod opieką prawa, jego zaś
życie i majątek może stać się łupem każdego, kto odważy się po niego sięgnąć. Czyn taki
uważano nawet za błogosławioną cnotę.
Bonifacy posunął się jeszcze dalej. Ogłosił świętą krucjatę przeciwko rodowi
Cołonnów. Chociaż do owego przedsięwzięcia, mającego jawnie na celu wzbogacenie się
papieża, przystało niewielu, sojuszników wystarczyło, by rozgromić rodzinę Cołonnów oraz
zniszczyć jej ziemie i miasta. Pozostało im jedynie starożytne miasto Palestrina. gdzie się
schronili, gotowi bronić się do ostatka. Ponieważ wiadomo było, że siły papieskie nie zdołają
sforsować murów Palestriny, Bonifacy postanowił wywabić ich na zewnątrz. Zwiódł ich
obietnicą, że otrzymają przebaczenie, jeśli tylko poddadzą miasto i ukorzą się przed nim.
Przywódcy rodu oddali więc pokłon papieżowi i ucałowali jego stopy, błagając o
zmiłowanie. Bonifacy jeszcze z nimi jednak nie skończył. Zadając ostateczny cios, dopuścił
się czynu, który gorzko sobie przypomniał w Inferno Dante (gdzie Bonifacy znalazł się, wraz
z kilkoma innymi papieżami, w ósmym kręgu piekielnym). Nakazał mianowicie zniszczyć
całą Palestrinę. W tym cudownym mieście pełnym bezcennych starożytności i wspaniałych
pomników przeszłości nie oszczędzono niczego - nawet pałacu Juliusza Cezara. Na jedno
skinienie papieskiej ręki całe miasto zrównano z ziemią i posypano solą, by Pałestrina stała
się na zawsze jałowa. Bonifacy VIII zwyciężył, a przynajmniej tak mu się zdawało. Ród
Cołonnów zemścił się przy pomocy Filipa IV, króla Francji.
Oczywiście, zatarg papieża z królem Filipem miał związek z pieniędzmi. Obaj mieli
ogromne potrzeby - Filip IV pragnął umocnić swoje królestwo, które dopiero poczęło się
wyłaniać na tle feudalnych podziałów, Bonifacy miał własne niezaspokojone ambicje
terytorialne. Papież próbował po wstrzymać króla przed łupieniem skarbon francuskiego
Kościoła, z których obaj czerpali potrzebną im gotówkę. Był coraz bardziej rozdrażniony
ustawicznym nieposłuszeństwem Filipa.  Moi poprzednicy usunęli z tronu trzech królów
Francji , ostrzegł Bonifacy.  Wiedz, że i ciebie możemy usunąć jak stajennego, jeśli się to
koniecznym wyda .
Papież nie zdawał sobie jednak sprawy, że era, w której papiestwo całkowicie
panowało nad świeckimi monarchami, zbliża się do kresu. Zamiast pokornie ugiąć się przed
grozbami i rozkazami Bonifacego, Filip zwołał sobór i potępił go jako przestępcę.
Zorganizował też przeciwko niemu tajną ekspedycję. We wrześniu roku 1306 banda
zbrojnych weszła do miasta Anagni - miejsca urodzenia papieża i jego ulubionego ustronia,
do którego się chronił, wyjechawszy z Rzymu. Grupa pod dowództwem jednego z członków
rodu Colonnów przypuściła szturm na pałac papieski i dopadła go - gdy - niczym król,
zasiadał na tronie, czekając na ich przybycie.
Widok pysznego papieża, który zniszczył jego rodzinę, tak rozwścieczył Colonnę, że
ruszył na niego, by przebić sztyletem swe nemezis. W ostatniej chwili powstrzymał go jego
towarzysz, bez wątpienia bojąc się gniewu Bożego, który takie świętokradztwo mogłoby
ściągnąć. Bonifacy ocalił życie, utracił jednak godność. Colonna i jego żołnierze odarli
papieża z wszystkich jego szat i powiedli w łańcuchach do więzienia. Podczas trzech dni,
które tam spędził, stracił rozum. Chociaż w końcu został uwolniony przez wojska rodu
Gaetanich, nie był już Bonifacy taki sam, jak przedtem. Złamany i zrozpaczony, ostatni z
potężnych średniowiecznych papieży zmarł w miesiąc pózniej.
8. Trzech nominowanych, a czwarty w kolejce!
Zmiażdżywszy Bonifacego VIII panem sytuacji został król Filip IV. Po osadzeniu na
papieskim tronie marionetkowego Klemensa V rozpoczął Filip okres nazywany  babilońską
niewolą . Siedziba papieża została przeniesiona z Rzymu - miejsca pochówku pierwszego
papieża, św. Piotra - do warownej twierdzy w Avignon we Francji.
Przez całe niemal stulecie kolejni papieże panowali z luksusowych komnat pałacu
papieży nad Rodanem. Wielki poeta Petrarka opisał awinioński dwór papieski jako  sromotę
dla całego świata . Być może rozdrażniony był faktem, że Benedykt XII rzekomo sypiał z
jego siostrą. Koniec końców, Avignon okazał się bardziej rozwiązły od Rzymu.
W końcu Wieczne Miasto upomniało się o powrót papieży i w rezultacie doszło do
wielkiej schizmy zachodniej, trwającej od 1378 do 1417 roku. Przybywający do Rzymu
kardynałowie, w większości Francuzi, byli zastraszani przez tłum i zmuszani do wyboru
papieża Włocha. Pragnąc uspokoić wściekłość ludu, szybko przystali na wybór Bartolomea
Pńgnana, który w 1378 roku został papieżem Urbanem VI. Nie był to jednak szczęśliwy
wybór.
Człowiek wybrany przez kardynałów na papieża okazał się szaleńcem, mającym na
dodatek problemy z alkoholem.  Mogę czynić wszystko, dosłownie wszystko, co zechcę ,
warknął Urban, przywdziewając swoje nowe papieskie szaty. To samopozwolenie oznaczało
stosowanie tortur i zamordowanie sześciu kardynałów, którzy mu się sprzeciwili. Widząc, że
mają do czynienia z zupełnym szaleńcem, książęta Kościoła wybrali nowego papieża,
Klemensa VII. Francuscy kardynałowie byli teraz bezpieczni, przebywając w Avignon wraz z
Klemensem VII. Sęk w tym, że Urban nie zrezygnował ze swojego tronu w Rzymie. Zamiast
się wycofać, wyznaczył własnych kardynałów i panował dalej.
Panowali teraz dwaj legalnie wybrani papieże i dwa kolegia kardynałów: jedno we
Francji, drugie w Rzymie. Wraz z wielką schizmą podzieliło się całe chrześcijaństwo. Na
przykład Francja i Szkocja podporządkowały się Klemensowi VII, Anglia zaś, Niemcy i
królestwa środkowej Europy opowiedziały się po stronie Urbana VI. Nawet święci stawali po
różnych stronach. Zw. Katarzyna z Sienny wspierała Urbana, św. Wincenty z Ferrary zaś
Klemensa. Panował bałagan, a wkrótce miało być jeszcze gorzej.
Kiedy w roku 1389 zmarł Urban VI, Rzym wybrał na papieża Bonifacego IX, który po
objęciu urzędu natychmiast ekskomunikował Klemensa VII. Pózniej umarł Klemens i w jego
miejsce wybrano nowego papieża z Avignon. I tak kolejno - papież przeciwko antypapieżowi
- wreszcie kardynałowie obydwu konklawe mieli tego dość. Zebrali się wspólnie w roku 1409
i usunęli Grzegorza XII (papieża z Rzymu) i Benedykta XIII (papieża z Avignon). W ich [ Pobierz całość w formacie PDF ]




 

Powered by WordPress dla [Nie kocha się ojca ani matki ani żony ani dzieca, lecz kocha się przyjemne uczucia, które w nas wzbudzają]. Design by Free WordPress Themes.